گلایه

ادبیات/شعر/ترجمه

آواز عاشقانه پروفراک
نویسنده : محسن کریمی راهجردی - ساعت ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ خرداد ۱۳۸۸
 
 

 

S'io credesse chc mia risposta fosse
A persona che mai tornasse al mondo,
Questa Gamma staria senza piu scosse.
Ma perciocche giammai di questo fondo
Non torno viva alcun, s'i'odo il vero,
Senza tema d'infamia ti rispondo.

اگر می‌دانستم که پاسخ من به کسی خواهد بود

که روزی به زمین باز می‌گردد، این زبانه آتش به یقین

از هر جنبش باز می‌ماند. اما از آنجا که هیچکس-

اگر آنچه شنیده‌ام راست باشد- تا کنون بازنگشته

از این مغاک، بتو پاسخ خواهم داد بی‌هراس رسوایی.

 


Let us go then, you and I,  بیا که با هم گشتی بزنیم  من و تو                                                               
When the evening is spread out against the sky هنگامی که غروب وارفته بر پهنه آسمان                              
Like a patient etherized upon a table;توگویی  مدهوش  بیماری بر میزی                                                
Let us go, through certain half-deserted streets, بیا گشتی بزنیم درطرفه کوچه های نیم متروک                      
The muttering retreats  غر ولند پا پس میکشد                                                                                  
Of restless nights in one-night cheap hotels ازشبهای بیقراری در اتراقهای حقیر تکشبانه                                    
And sawdust restaurants with oyster-shells: و خورشگاه هایی با خاک اره و گوش ماهی بر کف:                         
Streets that follow like a tedious argument کو چه هایی که درهمند  مثل یک جدل شرارتبار                         
Of insidious intent با نیتی نابکار                                                                                        
To lead you to an overwhelming question.... که بکشانندت به سوی آن پرسش جانکاه....                                
Oh, do not ask, "What is it?" آه نپرسم که "چیست آن؟"                                                                     
Let us go and make our visit. بیا برویم  پی دیدارمان.                                                                      

In the room the women come and go تو اتاق زنها میان و میرن                                  
Talking of Michelangelo. از میکل آنژ گپ میزنن .                                                    

The yellow fog that rubs its back upon the window-panes   مه زردی که پشتش را به جام پنجره ها میمالد               The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes دود زردی که پوزه بر جام  پنجره ها میمالد            
Licked its tongue into the corners of the evening, هر کنج غروب را به زبان لیسید                                       
Lingered upon the pools that stand in drains,    برلب گودال هرزآب لم داد                                           
Let fall upon its back the soot that falls from chimneysماند تا سیه گردی که از دودکش پایین می آید به پشتش بریزد    Slipped by the terrace, made a sudden leap, روی مهتابی سر خورد ناگهانی خیز برداشت                                    
And seeing that it was a soft October night, و همینکه دید آبان ماه شبی لطیف است                                         
Curled once about the house, and fell asleep. چرخی به دور خانه زد و به خواب رفت.                                   

And indeed there will be time و به راستی که فرصتی هست                                                                    
For the yellow smoke that slides along the street, برای دود زردی که در خیابان سر میخورد                               
Rubbing its back upon the window panes;همچنانکه پشتش را به جام پنجره ها میسابد                                                 
There will be time, there will be time فرصت هست فرصت هست                                                             
To prepare a face to meet the faces that you meet       که چهره ای بیارایی برای دیدار شکلکهایی که می بینی 

There will be time to murder and create,فرصتی هست برای جنایت و آفرینش                                                  
And time for all the works and days of hands و زمانی برای همه اعمال و روزان دستهایی                                   
That lift and drop a question on your plate; که پرسشی را برمیدارند و در کاسه ات می گذارند                               
Time for you and time for me, فرصتی برای توو رخصتی برای من                                                                  
And time yet for a hundred indecisions, و هنوز فرصتی برای صدها تردید                                                       And for a hundred visions and revisions,وبرای صد بار تصورو باز تصویر                                                    
Before the taking of a toast and tea.پیش از صرف نانی برشته و چای.                                                 

In the room the women come and go تو اتاق زنها میان و میرن                            
Talking of Michelangelo. از میکل آنژ گپ میزنن.                                               

And indeed there will be time  و به راستی که فرصت خواهد بود                                                                    
To wonder, "Do I dare?" and, "Do I dare?" برای سرگشتگی میتوانم؟ و میتوانم؟                                       
Time to turn back and descend the stair,فرصتی برای برگشتن و از پله ها پایین رفتن                                      
With a bald spot in the middle of my hair—با ان لکه کچلی وسط سرم                                  
(They will say: "How his hair is growing thin!") خواهند کفت: اه اینکه موهایش دارد می ریزد!                         
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,                       کتم رسمی یقه ام دارد خفه ام می کند                        
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin—کراواتم شیک و ساده است اما زینتش سنجاقی معمولی   
(They will say: "But how his arms and legs are thin!")  (خواهند گفت:" چرا اینقدر دست و پایش لاغر است؟")           
Do I dare شهامتش را دارم                                                                                                         
Disturb the universe? که عالم را به هم بریزم؟                                                                           
In a minute there is time در یک دقیقه فرصت هست                                                          
For decisions and revisions which a minute will reverse.  برای تصمیم و باز نگری آنقدر که در یک دقیقه میگنجد.   
For I have known them all already, known them all:  از آنجاکه همه اشان را ازپیش می شناسم همه اشان را:        Have known the evenings, mornings, afternoons,غروب و صبح و عصرشان را همه می شناسم            
I have measured out my life with coffee spoons; زندگی ام را با هر قاشق قهوه پیمانه کرده ام             
I know the voices dying with a dying fall میرنده آواهایی را می شناسم با سقوطی مرگبار                            
Beneath the music from a farther room. زیر مو سیقی که از اتاقی دورترک  می آید                                     
So how should I presume? پس چگونه بی پروا شوم؟                                                                      
And I have known the eyes already, known them all--  و آن چشمها را از پیش می شناسم همه را می شناسم             
The eyes that fix you in a formulated phrase,  نگاههایی که ترا در یک عبارت پیچیده می خشکانند                         
And when I am formulated, sprawling on a pin,  و آنگاه که خشک شده ام پهن روی یک میخ                      
When I am pinned and wriggling on the wall, وقتیکه میخ شده باشم پرپر زنان روی دیوار                  
Then how should I begin پس چگونه باید شروع کنم                                                                                 
To spit out all the butt-ends of my days and ways?که عاقبت همه روزها و راه هایم به بیرون تف کنم ؟                 
And how should I presume? و چگونه بی پروا شوم؟                                                                
And I have known the arms already, known them all—و من آن بازوان را می شناسم ازپیش همه را می شناسم          
Arms that are braceleted and white and bare بازوانی که جواهر نشان اند و سپید وعور                              
(But in the lamplight, downed with light brown hair!) (اما دل آشوب کرک بورشان پیداست در نور!)           
Is it perfume from a dress آیا این عطریک لباس است                                                                         
That makes me so digress?        که مرا اینهمه میکند مست ؟                                                                        
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.بازوانی که روی یک میز میلمند یا دریک شال می پیچند.       
And should I then presume? وپس آنگاه باید بی پروا شوم؟                                                              
And how should I begin? و چگونه باید شروع  کنم؟                                                                              
.........    ..............                                                                                                                 
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets  بگویم که شبانگاهان از میان کوچه های تنگ گذشته ام    
And watched the smoke that rises from the pipes وشاهد بوده ام دودی را که بلند می شود ازچپق               
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows? مردان تنهایی که پیرهن به تن از پنجره به بیرون خم شده اند؟

I should have been a pair of ragged claws گاسم  جفتی چنگگ فرسوده بوده باشم                                     
Scuttling across the doors of silent seas.  کندک کار در کف آبهای آرام                                                  
.........      ...................                                                                                                                
And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully! و عصر و غروب چه آرام می خوابد !                         
Smoothed by long fingers, به نازانگشتانی کشیده                                                                            
Asleep ... tired ... or it malingersخوابیده... خسته است... و یا خودش را به بیماری زده                          
Stretched on the floor, here beside you and me. روی زمین  اینجا کنار من و تو دراز کشیده.                   
Should I, after tea and cakes and ices, می شود آیا من بعد از چای کلوچه و بستنی                                  
Have the strength to force the moment to its crisis? قدرت کنم که لجظه را بکشانم به نقطه بحرانی؟             
But though I have wept and fasted, wept and prayed,  اما با اینکه زاری کرده  و روزه گرفته ام روزه گرفته ودعا     کرده ام                                                                                                                 
Though I have seen my head (grown slightly bald) با اینکه شاهد بوده ام سرم (که کمی هم گر شده)                 
brought in upon a platter,اندر آورده شده روی یک سینی                                                        
I am no prophet--and here's no great matter; من رسولی نیستم- و هیچ چیز مهمی هم اینجا وجود ندارد               
I have seen the moment of my greatness flicker,  لحظه شکوه ام را دیده ام که پت پت کرده                     
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker, و دیده ام آن پادو همیشگی را که  کتم را گرفته و پوزخند می زند                                                                                                                   
And in short, I was afraid. و سخن کوتاه اینکه ترسیده بودم.                                                              

And would it have been worth it, after all, و آیا بعد از آنهمه ارزشش را داشت                                        
After the cups, the marmalade, the tea, بعد از فنجان ها  مربا و چای                                           
Among the porcelain, among some talk of you and me, میان آنهمه چینی  و میان قدری کلام از من و تو               
Would it have been worth while, ارزشش را داشت                                                             
To have bitten off the matter with a smile, که حرف را با لبخندی گزید                                      
To have squeezed the universe into a ball که همه عالم را در یک گوی بفشاریم                                               
To roll it toward some overwhelming question, تا بغلتانیمش به سمت پرسشی جانکاه                                   
To say: "I am Lazarus, come from the dead, تا بگویم: " من الیعازرم  بازآمده ازمرگ                              
Come back to tell you all, I shall tell you all"—باز آمده ام تا همه چیز را به شما بگویم  من همه چیز را به شما میگویم                                                                                                        
If one, settling a pillow by her head, اگر کسی نازبالشی را کنار سرش جا دهد                                              
Should say: "That is not what I meant at all; خواهد گفت: " اصلا قصدم این نبود                                         
That is not it, at all." نه اصلا."                                                                                          
And would it have been worth it, after all,   و بعد از اینهمه ارزشش را خواهد داشت؟                                  
Would it have been worthwhile, ارزشش را خواهد داشت                                                             
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets, بعد از غروب ها وباغچه ها و خیابانهای نم زده       
After the novels, after the teacups, after the skirts  بعد از آنهمه رمان فنجانهای چای بعد از دامن هایی                  
that trail along the floor—که دراز روی زمین کشیده می شوند                                                                          And this, and so much more?—و این  و بسیاری دیگر؟                                                                       
It is impossible to say just what I mean! غیر ممکن است منظورم را بگوبیم                                    
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen: اما انگار که چراغی جادو تارهایی را برنقشی     روی  پرده ای بتاباند                                                                                                                             
Would it have been worth while If one, settling a آیا ارزشش را دارد اگر کسی  همچنان که                      
pillow or throwing off a shawl,  بالشی را کنارمیگذارد یا شالی رامپیچاند                                                     
And turning toward the window, should say: و در چرخش به سمت پنجره بگوید                                  
"That is not it at all, اصلا آن نبود                                                                                                   
That is not what I meant, at all." من اصلا قصدم این نبود   نه اصلا                                                     
.........
No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be;
نه! من شهریار هملت نیستم و قرار هم نبود که باشم         
Am an attendant lord, one that will do بزرگزاده ای درالتزم رکابم کسی که کاری می کند                       
To swell a progress, start a scene or two, تا که کارها چاق شود یکی دوپرده  را  راه  می اندازد                   
Advise the prince; no doubt, an easy tool,اندرزگوی شهریار بی تردیدی  ابزاری سهل الوسول                  
Deferential, glad to be of use, حرمتدار خرسند از خدمتگذاری                                                       
Politic, cautious, and meticulous; سیاس نکته بین  و وسواسی                                                  
Full of high sentence, but a bit obtuse; پر از حکمت متعالی  اما کمکی  دست و پا چلفتی               
At times, indeed, almost ridiculous--  گاهی  در واقع  تقریبا مسخره                                 
Almost, at times, the Fool. تقریبا   گاهی   دلقک .                                                          

I grow old ... I grow old ... فرتوت میشوم فرتوت می شوم                                                                     
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.باید پاچه شلوارم را بالا بزنم                                     
Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach? فکلم را یکوری بزنم؟  آیا می توانم هلویی را بخورم؟        
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach. باید شلوار فلانل سفید بپوشم و روی ساحل قدم بزنم    
I have heard the mermaids singing, each to each. صدای آواز آبی ها را شنیده ام که برای هم می خوانند       

I do not think that they will sing to me. گاسم آوازشان با من نباشد                                                 

I have seen them riding seaward on the waves دیده امشان که موجسوار به سوی دریا میراندند                        
Combing the white hair of the waves blown back  همچنانکه شانه برسپید یال باد افشان امواج می زدند                    
When the wind blows the water white and black. هنگام که باد  بر آب تیره و روشن می وزد.                        

We have lingered in the chambers of the sea در غرفه های دریا لمیده ایم                                                  
By sea-girls with seaweed red and brown در کنار دریا دخترکانی با گیسوانی درهم از خزه سرخ و قهوه ای             
Till human voices wake us, and we drown. تا به آن هنگام که صدای ابنا بشر بیدارمان کند و ما غرق شویم.               

 

 


 
comment بهانه ()